Bir okulun havasını anlamak için bazen koridorlardan çok öğretmenler odasına bakmak yeterli. İnsanlar birbirine nasıl hitap ediyor, yeni gelen öğretmene yer açılıyor mu, sorun yaşayan birinin arkasından mı konuşuluyor yoksa yanına mı gidiliyor, iyi bir etkinlik yapan öğretmen destekleniyor mu yoksa küçümseniyor mu? Bunların tamamı zamanla okul kültürüne dönüşüyor.
Öğretmenler odası sadece çay içilen veya ders arası beklenen yer değil. Özellikle mesleğin ilk yıllarında insan birçok şeyi resmî eğitimden değil, yan masadaki öğretmenden öğreniyor. Bir veliyle nasıl konuşulur, kurulda neye dikkat edilir, sınıfta kriz çıktığında kimden yardım istenir, okulun görünmeyen işleyişi nasıldır… Bunların çoğu gündelik sohbet içinde aktarılıyor.
Ama aynı alan kolayca yorucu da olabilir. Sürekli şikâyetin, dedikodunun ve “zaten hiçbir şey değişmez” duygusunun hâkim olduğu bir odada yeni gelen öğretmenin enerjisi çok hızlı düşebiliyor. Tersi de mümkün: iyi örneklerin paylaşıldığı, materyalin saklanmadığı, birinin başarısının diğerine tehdit gibi gelmediği ekiplerde okulun yükü gerçekten hafifliyor.
Bence iyi okul kültürünün en önemli göstergelerinden biri öğretmenin hata yapabildiği ama yalnız bırakılmadığı ortam. Herkesin her şeyi bildiği rolü yaptığı yerde gelişim zor. “Ben burada zorlanıyorum” diyebilmek ve karşılığında yargı değil deneyim duymak büyük konfor.
Okulun iklimi çoğu zaman yönetmelikten önce insanlar arasında kuruluyor. Öğretmenler odasında oluşan dil de sınıflara sızıyor. Bu yüzden oradaki küçük davranışlar sandığımızdan çok daha önemli.
Öğretmenler odası sadece çay içilen veya ders arası beklenen yer değil. Özellikle mesleğin ilk yıllarında insan birçok şeyi resmî eğitimden değil, yan masadaki öğretmenden öğreniyor. Bir veliyle nasıl konuşulur, kurulda neye dikkat edilir, sınıfta kriz çıktığında kimden yardım istenir, okulun görünmeyen işleyişi nasıldır… Bunların çoğu gündelik sohbet içinde aktarılıyor.
Ama aynı alan kolayca yorucu da olabilir. Sürekli şikâyetin, dedikodunun ve “zaten hiçbir şey değişmez” duygusunun hâkim olduğu bir odada yeni gelen öğretmenin enerjisi çok hızlı düşebiliyor. Tersi de mümkün: iyi örneklerin paylaşıldığı, materyalin saklanmadığı, birinin başarısının diğerine tehdit gibi gelmediği ekiplerde okulun yükü gerçekten hafifliyor.
Bence iyi okul kültürünün en önemli göstergelerinden biri öğretmenin hata yapabildiği ama yalnız bırakılmadığı ortam. Herkesin her şeyi bildiği rolü yaptığı yerde gelişim zor. “Ben burada zorlanıyorum” diyebilmek ve karşılığında yargı değil deneyim duymak büyük konfor.
Okulun iklimi çoğu zaman yönetmelikten önce insanlar arasında kuruluyor. Öğretmenler odasında oluşan dil de sınıflara sızıyor. Bu yüzden oradaki küçük davranışlar sandığımızdan çok daha önemli.