öğrencilerin okul günlerinde en az bir dengeli öğüne herhangi bir ücret ödemeden ulaşmasını sağlayan sosyal eğitim politikasıdır.
bana göre eğitimde yapılabilecek en doğrudan sosyal yatırımlardan biri.
çünkü yemek yalnızca beslenme konusu değil.
sağlık, akademik başarı, fırsat eşitliği ve çocuğun okul aidiyetiyle doğrudan ilişkili.
Türkiye'de ücretsiz yemek uygulaması tamamen yok değil. örneğin taşımalı eğitim kapsamındaki belirli öğrenciler için ücretsiz öğle yemeği uygulamaları bulunuyor; ilgili düzenlemelerde bazı kapsam dışı ihtiyaç sahibi öğrencilerin de belirli koşullarda bu hizmetten yararlanabilmesine imkân tanınıyor.
ama benim savunduğum şey bundan daha geniş.
temel eğitim çağındaki öğrenciler için mümkün olduğunca yaygın, hatta uzun vadede evrensel okul yemeği.
burada “ailesinin parası varsa neden devlet yemek versin?” itirazı gelebilir.
çünkü okul yemeğinin evrensel olması öğrencileri “yoksul çocuk” ve “parası olan çocuk” diye ayırmanın önüne geçer.
çocuğun ailesinin gelir durumunun kantin sırasında ilan edilmesine gerek kalmaz.
herkes aynı masada aynı hizmetten yararlanır.
üstelik çocukların beslenmesini kamusal mesele kabul etmek sosyal yardım dağıtmakla aynı şey değildir.
bu doğrudan eğitim yatırımının kendisidir.
ders kitabını ücretsiz vermeyi nasıl eğitimin bir parçası kabul ediyorsak, çocuğun sekiz saat boyunca okulda kaldığı sistemde temel beslenmesini de aynı çerçevede değerlendirebiliriz.
okula aç gelen çocuk için ücretsiz yemek lüks değil.
eğitime erişimin tamamlayıcı parçasıdır.
bana göre eğitimde yapılabilecek en doğrudan sosyal yatırımlardan biri.
çünkü yemek yalnızca beslenme konusu değil.
sağlık, akademik başarı, fırsat eşitliği ve çocuğun okul aidiyetiyle doğrudan ilişkili.
Türkiye'de ücretsiz yemek uygulaması tamamen yok değil. örneğin taşımalı eğitim kapsamındaki belirli öğrenciler için ücretsiz öğle yemeği uygulamaları bulunuyor; ilgili düzenlemelerde bazı kapsam dışı ihtiyaç sahibi öğrencilerin de belirli koşullarda bu hizmetten yararlanabilmesine imkân tanınıyor.
ama benim savunduğum şey bundan daha geniş.
temel eğitim çağındaki öğrenciler için mümkün olduğunca yaygın, hatta uzun vadede evrensel okul yemeği.
burada “ailesinin parası varsa neden devlet yemek versin?” itirazı gelebilir.
çünkü okul yemeğinin evrensel olması öğrencileri “yoksul çocuk” ve “parası olan çocuk” diye ayırmanın önüne geçer.
çocuğun ailesinin gelir durumunun kantin sırasında ilan edilmesine gerek kalmaz.
herkes aynı masada aynı hizmetten yararlanır.
üstelik çocukların beslenmesini kamusal mesele kabul etmek sosyal yardım dağıtmakla aynı şey değildir.
bu doğrudan eğitim yatırımının kendisidir.
ders kitabını ücretsiz vermeyi nasıl eğitimin bir parçası kabul ediyorsak, çocuğun sekiz saat boyunca okulda kaldığı sistemde temel beslenmesini de aynı çerçevede değerlendirebiliriz.
okula aç gelen çocuk için ücretsiz yemek lüks değil.
eğitime erişimin tamamlayıcı parçasıdır.